Rola paradoksu kłamcy w konstrukcji logicznych teorii prawdy

Rola paradoksu kłamcy w konstrukcji logicznych teorii prawdy

26.01.2015
Czyta się kilka minut
Celem niniejszego artykułu jest przegląd logicznych teorii prawdy pod kątem roli, jaką w ich konstrukcji pełni paradoks kłamcy, w szczególności w sytuacji, gdy budowana jest teoria prawdy dla języka naturalnego.
James Tissot, Jakub zwodzi Izaaka [WikiArt.org]
R

Rozważania rozpocznę od przywołania różnych wersji paradoksu kłamcy i krótkiej dyskusji nad tym, czy paradoks ten ma jakieś znaczenie filozoficzne. Postawię też pytanie o warunki adekwatności teorii prawdy. Następnie przedstawię trzy — moim zdaniem — paradygmatyczne teorie prawdy: Tarskiego, tzw. teorię „stałych punktów” oraz koncepcję  A. Gupty i N. Belnapa, analizując sposób, w jaki teorie te „radzą” sobie z paradoksem kłamcy. W przedostatnim  paragrafie porównam semantyki, z których korzystają przedstawione wcześniej koncepcje, by na koniec dokonać krótkiego podsumowania. [Fragment artykułu, całość w załączniku].

Ten materiał jest bezpłatny, bo Fundacja Tygodnika Powszechnego troszczy się o promowanie czytelnictwa i niezależnych mediów. Wspierając ją, pomagasz zapewnić "Tygodnikowi" suwerenność, warunek rzetelnego i niezależnego dziennikarstwa. Przekaż swój datek:

Dodaj komentarz

Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treści zamieszczane przez Użytkowników w ramach komentarzy do Materiałów udostępnianych przez Usługodawcę.

Zapoznaj się z Regułami forum

Jeśli widzisz komentarz naruszający prawo lub dobre obyczaje, zgłoś go klikając w link "Zgłoś naruszenie" pod komentarzem.

Zaloguj się albo zarejestruj aby dodać komentarz